Przez długi czas byłem przekonany, że największą ilość energii odbiera mi praca. Kiedy wracałem wieczorem do domu, tłumaczyłem sobie, że to normalne. Każdy jest przecież zmęczony po całym dniu. Winą obarczałem obowiązki, zbyt krótki sen, tempo życia albo stres, którego trudno było uniknąć. Wszystko wydawało się logiczne, a jednocześnie miałem wrażenie, że gdzieś obok istnieje jeszcze coś, czego zupełnie nie dostrzegam.

Dopiero po czasie zacząłem zauważać, że moje zmęczenie nie kończyło się na pracy. Wręcz przeciwnie. Towarzyszyło mi od chwili przebudzenia. Jeszcze zanim zjadłem śniadanie, w głowie zaczynały pojawiać się pierwsze pytania. Czy już jestem głodny? Czy mogę zjeść teraz, czy lepiej jeszcze poczekać? Czy ten produkt będzie dobrym wyborem? Czy dzisiejszy dzień nadal idzie zgodnie z planem? Każda decyzja wymagała kolejnej analizy, a każda analiza uruchamiała następną. Nie było w tym nic spektakularnego. Był za to nieustanny szum, który z czasem stał się tak zwyczajny, że przestałem go zauważać.

Najbardziej zaskakuje mnie dzisiaj to, jak wiele miejsca zajmowały te myśli. Pojawiały się podczas zakupów, kiedy odruchowo czytałem etykiety i porównywałem produkty. Wracały w pracy, kiedy zastanawiałem się, czy powinienem już coś zjeść, czy jeszcze wytrzymam. Jechały ze mną samochodem, siadały obok przy stole, wychodziły na spacer i wracały do domu razem ze mną. Temat jedzenia nigdy naprawdę się nie kończył. Zmieniał jedynie miejsce.

Długo wydawało mi się, że największym problemem jest sam moment sięgania po jedzenie. Dzisiaj coraz częściej myślę, że znacznie wcześniej byłem już wyczerpany. Wieczorne jedzenie nie pojawiało się na początku tej historii. Pojawiało się na jej końcu, kiedy od wielu godzin próbowałem kontrolować każdą decyzję, przewidywać własne zachowanie i pilnować, żeby nic nie wymknęło się spod kontroli. Trudno dziwić się temu, że pod koniec dnia nie miałem już siły na kolejną rundę.

Przypomina mi się człowiek, który przez wiele miesięcy nosi ciężki plecak. Początkowo czuje każdy kilogram, potem organizm zaczyna się przyzwyczajać. Po pewnym czasie ciężar staje się tak zwyczajny, że przestaje zwracać na niego uwagę. Nie oznacza to jednak, że plecak zrobił się lżejszy. Oznacza jedynie, że nauczył się z nim funkcjonować. Myślę, że z nieustanną kontrolą jest bardzo podobnie. Można przez lata żyć w ciągłym napięciu i nawet nie zauważyć, ile energii każdego dnia pochłania samo pilnowanie siebie.

Coraz częściej dochodzę do wniosku, że wiele osób wcale nie marzy przede wszystkim o tym, żeby schudnąć. Znacznie głębszym pragnieniem jest możliwość przeżycia zwyczajnego dnia bez ciągłego myślenia o jedzeniu. Bez analizowania, planowania, negocjowania, liczenia i oceniania każdego własnego wyboru. Trudno opisać ulgę, którą daje choćby kilka godzin, podczas których temat jedzenia po prostu znika z głowy i przestaje być osią, wokół której obraca się cała codzienność.

Dzisiaj widzę już wyraźnie, że odzyskiwanie wpływu nie zaczyna się od coraz większej dyscypliny ani od kolejnych zasad. Człowiek nie odzyskuje wolności dlatego, że nauczył się wygrywać każdą potyczkę z jedzeniem. Prawdziwa zmiana pojawia się znacznie ciszej. W chwili, kiedy jedzenie przestaje być przeciwnikiem, którego trzeba bez końca kontrolować, a staje się jedynie jedną z wielu zwyczajnych części życia. Dopiero wtedy w głowie robi się miejsce na rzeczy, które przez lata były zagłuszane przez niekończącą się walkę.

Na stronie czeka coś więcej niż kolejne wpisy. Po zapisaniu się do newslettera otrzymasz ode mnie bezpłatne materiały, które przygotowałem jako pierwszy krok dla osób chcących odzyskać wpływ.

https://odzyskajwplyw.pl/newsletter/